ประชา มวลชน

เรื่องของผู้น้อย                                   

“ข้าพเจ้าและเพื่อนสาวคงมีใบหน้านิ่งเฉยและลิ้นที่สั้นกุดเกินไป  จึงไม่มีปีกขาวสยายเหมือนกับพวกเขาเหล่านั้นและไม่มีโอกาสแม้กระทั่งได้ยินเสียงกันและกัน  พวกเขาเหล่านั้นมีลิ้นที่หยาบหนา  แข็งแรง  ตวัดฉวัดเฉวียนอย่างคล่องแคล่ว  ซ้ำยังเจรจาพาทีด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน   ซึ่งข้าพเจ้าและเพื่อนสาวไม่มีความสามารถจะทำเฉกเช่นพวกเขาเหล่านั้นได้เลย”               

 ต้นเดือนมีนาคมแรกเริ่มฤดูร้อนที่ความหนาวยังปกคลุมทั่วภาคพื้นที่ราบสูง  ฤดูหนาวทำท่ากำลังจะโกงเวลาของฤดูร้อน  ในมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งนี้ข้าพเจ้าทำตัวลีบๆกับความคิดผิดแผกแฝงอยู่มาเกือบเจ็ดปีตั้งแต่สมัยเรียนจนกระทั่งเข้าทำงานแล้วเวลาที่ข้าพเจ้าคาดไว้ก็เดินทางมาถึง  วันนี้นับเป็นวันแรกของเวลาที่เหลืออยู่ เพราะเมื่อปลายสัปดาห์ที่แล้วข้าพเจ้าได้รับเกียรติจากบังคับบัญชาชั้นที่สอง  เป็นหนังสือบันทึกข้อความแจ้งให้ทราบเรื่องหมดสัญญาจ้าง  พร้อมการยัดเยียดตำแหน่งคนว่างงานให้ข้าพเจ้าอีกหนึ่งอัตรา  พอได้อ่านเนื้อหาของหนังสือข้าพเจ้าไม่รู้สึกตกใจหรือประหลาดใจอะไรมากนัก  มีเพียงอารมณ์ที่ตกหลุมอากาศบ้างเล็กน้อย                วันนี้เป็นวันสอบปลายภาคเรียนวันแรกของวิชาศึกษาทั่วไป  บรรยากาศยังเหมือนเดิมเด็กตาใสเดินขวักไขว่กำดินสอสองบีและยางลบไว้ในมือที่เปียกชุ่ม  ขาสั่นผับๆเข้าห้องเรียนรวมขนาดใหญ่ด้วยหัวใจและแววตาที่มุ่งมั่น  ข้าพเจ้าเข้าใจพวกเขาเหล่านั้นที่พากันดั้นด้นมาแสวงหาความรู้  ใบปริญญาหรือกระทั่งหน้าตาทางสังคมของพ่อแม่  เพราะมันเคยเกิดขึ้นกับข้าพเจ้าเมื่อหก-เจ็ดปีที่แล้ว               

“ไอ้โง่เอ้ย !” ข้าพเจ้าด่าตัวเองในใจแล้วยิ้มเยาะบนใบหน้านิ่งเฉย               

ข้าพเจ้านั่งในห้องทำงานหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์  ทาสผู้ซื่อสัตย์เพราะสั่งอะไรมันก็ทำ  อาจจะมีช้าบ้างเวลามันเหนื่อยหรือข้าพเจ้าสั่งงานมันมากเกินไป  เว็บไซต์ยอดนิยมถูกข้าพเจ้าเปิดขึ้นเพื่อดูความห่วยแตกของบ้านเมือง  ข่าวรักร้าวดาราเบียดแย่งพื้นที่กับข่าวฆ่ากันตาย  ข้าพเจ้าคลิ๊กเข้าไปดูในพื้นที่ข่าวการเมืองก็เหลือบเห็นคำว่า Hot! สีแดงกระพริบดีดดิ้นข้างๆ ข้อความ “คำสั่งฟ้าผ่า ผบ.ตร. ไปช่วยราชการสำนักนายกฯ”                 

“แม่ง! ขนาด ผบ.ตร. ยังถูกปลดแล้วนับประสาอะไรกับกูวะ”  ข้าพเจ้าสบถไร้เสียง  แล้วคิดน้อยใจ                ขณะเดียวกันผู้บังคับบัญชาชั้นต้นของข้าพเจ้าก็เดินสวมหัวแป๊ะยิ้มเข้ามาในห้องทำงานที่เงียบกริบไร้ซึ่งเสียงใดๆ  โดยมีอาจารย์ผู้น้อยใช้ก้นดันประตูเปิดออกให้เพราะสองมือเจ้าหล่อนหอบหิ้วข้าวของให้หัวหน้าพะรุงพะรังไปหมด  ทั้งสองเดินผ่าน  ข้าพเจ้ายกมือไหว้ทักทายสวัสดีตามปกติวัน  จังหวะนั้นเองหนึ่งในสรรพสิ่งหอบหิ้วของอาจารย์ผู้น้อยทิ้งตัวลงกำลังจะกระแทกพื้น  เดชะบุญ! ก่อนทุกอย่างจะสายเกินแก้  เจ้าหล่อนตวัดลิ้นยาวยืดออกมาเกี่ยวถุงอะไรสักอย่างไว้ได้  แต่ใช่ว่าการกระทำนั้นจะสะอาดเรียบร้อยไปเสียทั้งหมด  เพราะลิ้นอันหยาบยาวของเจ้าหล่อนเต็มไปด้วยน้ำลายเป็นเมือกเหนียวกระจายทั่วพื้นห้องทั้งยังส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์อีกด้วย  ข้าพเจ้ากับเพื่อนสาวในที่ทำงานเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างถนัดตา  เรามองหน้ากันไร้ซึ่งคำพูดใดๆ  อาจารย์ผู้น้อยหันมาฉีกยิ้มให้กับข้าพเจ้ากับเพื่อนสาว  ข้าพเจ้าจึงยิ้มแห้งๆกลับไปโดยไม่ได้แสดงอาการรังเกียจ (ดังที่คิด) ให้เห็นแม้แต่น้อย  ส่วนเพื่อนสาวข้าพเจ้าเหมือนตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า  สาวเจ้าทำอะไรไม่ถูกรีบหันหน้าเข้าจอคอมพิวเตอร์พิมพ์รัวถี่ยิบจนปุ่มบนแป้นพิมพ์แทบกระเด็น               

“มีอะไรหรือป่าวจ๊ะ?... เด็กๆ”  อาจารย์สาวถามด้วยน้ำเสียงหวาน  แต่ยิ่งหล่อนพูดมากเท่าไหร่ลิ้นก็ยิ่งยืดยาวออกไป  เมือกน้ำลายก็ยิ่งสาดกระเซ็นเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น  แต่หล่อนยังยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น                ข้าพเจ้ายิ้มแห้งๆและส่ายหน้ากลับไปบอกแทนคำตอบโดยไม่ปริปากอะไร  เพราะถึงพูดก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกไปอยู่ดี  ส่วนเพื่อนสาวยังตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์  พิมพ์  พิมพ์  ต่อไป               

แค่ชั่วอึดใจแม่บ้านปรี่เข้ามาในห้องทำงานหล่อนไม่รีรอให้โอกาสหลุดลอย  พอก้าวผ่านประตูเข้ามาหล่อนรีบถลาลงพื้นพุ่งเข้ามาปานว่าจรวดบกมาหยุดเอาที่เกิดเหตุ  หล่อนหยุดเพราะความเหนียวของเมือกน้ำลายอาจารย์ผู้น้อย  แม่บ้านเห็นที่เกิดเหตุหยุดปรายตามองก่อนนิ่งคิดเพียงเสี้ยววินาที  หล่อนก็ดิ้นพล่านเหมือนแมวถูกน้ำร้อนลวก “โอ้!… เดชะบุญ! อีกรอบ”  พื้นที่เคยสกปรกเพราะน้ำลายเหนียวๆของอาจารย์ผู้น้อย  ตอนนี้สะอาดเงาวับด้วยฝีมือแม่บ้านประจำสำนักงานไปเสียแล้ว  หล่อนไม่ได้สนใจสายตาทั้งสองคู่ของข้าพเจ้าและเพื่อนสาวเลย                  “ทำไปได้หนอ...คนเรา”  ข้าพเจ้าแค่นึกในใจแต่ไม่อาจกลั้นสีหน้าแสดงอาการสมเพชไว้ได้  เพื่อนสาวของข้าพเจ้าก็เช่นกัน  หล่อนทำท่าเหมือนจะอ้วกแตกสีหน้าไม่สู้ดีนัก  ข้าพเจ้ามองเห็นริมฝีปากหล่อนขมุบขมิบเหมือนต้องการจะบอกอะไรบางอย่างให้ข้าพเจ้ารับรู้  แต่ข้าพเจ้าก็ไม่มียินเสียงอะไร  จนหล่อนต้องตะโกนออกมา  แต่ข้าพเจ้าก็ยังไม่ได้ยินเสียงอะไรเหมือนเดิม  ก่อนที่หล่อนจะผลุนผันลุกจากโต๊ะทำงานวิ่งไปเปิดประตูทางออก  มือข้างหนึ่งกุมปิดที่ปาก  กำลังจะก้าวขาพ้นห้องทำงาน                “หยุด! จะไปไหนจ๊ะ?  อย่าเพิ่งไปสิ!”  เสียงหวานๆพร้อมเมือกน้ำลายของอาจารย์ผู้น้อยสั่งให้เพื่อนสาวข้าพเจ้าชะงักกานเคลื่อนไหวและหล่อนก็ต้องทำตาม  แทนที่คำพูดไร้เสียงของเพื่อนสาวข้าพเจ้าจะหลุดออกจากปาก  กลับกลายเป็นเศษอาหารผสมน้ำทะลักพุ่งออกมาจากปากหล่อนและที่สำคัญมันไม่ได้พุ่งออกมาเพียงครั้งเดียวเสียด้วย                “จัดการสิจ๊ะ…”  คำสั่งหวานๆของอาจารย์ผู้น้อย  สายตาหล่อนจ้องเขม็งไปยังแม่บ้านที่ยังนอนราบอยู่กับพื้น                เพื่อนสาวข้าพเจ้าร้องบอกอะไรบางอย่างด้วยความเงียบ  แต่ข้าพเจ้าสันนิษฐานได้ด้วยท่าทาง  เหมือนหล่อนกำลังห้ามแม่บ้านไม่ให้ทำตามคำสั่งของอาจารย์ผู้น้อย  แต่ก็ไม่เป็นผล  แม่บ้านพุ่งจรวดบกเข้าหาสถานที่เกิดเหตุจนเพื่อนสาวข้าพเจ้าโผหลบแทบไม่ทัน  แล้วหล่อนก็ดิ้นพล่านที่กองเศษอาหารของเพื่อนสาวข้าพเจ้า  เพียงเวลาไม่นานพื้นก็กลับมาเงาวับเหมือนเดิม  เพื่อนสาวข้าพเจ้าเห็นดังนั้นหล่อนแทบไม่กล้าอยู่ใกล้คนทั้งสองอีกแม้แค่กลั้นลมหายใจ  หล่อนรีบลุกเดินกลับมายังโต๊ะทำงาน  ภาพที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นคืออาจารย์ผู้น้อยก้มลงตวัดลิ้นเลียข้างๆหูของแม่บ้านอยู่นานทีเดียว  จนน้ำเมือกชโลมเกือบทั่วตัวเจ้าหล่อน  ก่อนที่ทั้งสองจะยิ้มให้ซึ่งกันและกันแล้วปีกสีขาวก็งอกออกจากกลางหลังของแม่บ้าน  หล่อนกระพือปีกอย่างแรงสอง สามที  กระดาษเอกสารในห้องทำงานปลิวว่อน  ก่อนที่หล่อนจะบินผ่านทางประตูออกไป                “เก็บสิจ๊ะ  เด็กๆ”  อาจารย์ผู้น้อยชี้นิ้วสั่งข้าพเจ้ากับเพื่อนสาวให้จัดการกับกระดาษที่เกลื่อนกลาดบนพื้น  เหมือนทุกๆ ครั้งเวลาหล่อนปีกงอกหลังจากหล่อนสอพลอสำเร็จ               

“........! อยู่ข้างนอกมั้ย?”  เสียงผู้บังคับบัญชาชั้นต้นร้องเรียกอาจารย์ผู้น้อย                “อยู่คะ!”  เสียงตอบสั้นๆ ของหล่อนก่อนจะพุ่งจรวดบกเรียดพื้นเข้าห้องทำงานของหัวหน้าไป                ข้าพเจ้ามองหน้าเพื่อนสาว  หล่อนแสดงสีหน้าเวทนากับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปซึ่งก็ไม่ต่างจากสีหน้าของข้าพเจ้าในขณะนั้นเท่าใดนัก                อีกราวครึ่งชั่วโมงผู้บังคับบัญชาชั้นต้นก็เดินออกมาจากห้องทำงานประจำตำแหน่ง  ตามหลังมาด้วยอาจารย์ผู้น้อย  คราวนี้หล่อนหอบข้าวของเยอะกว่าตอนขามาเสียอีก                 

“นี่เด็กๆ  เดี๋ยวช่วยเข้าไปเก็บกระดาษในห้องหัวหน้าหน่อยนะจ๊ะ”  อาจารย์ผู้น้อยมองมาทางข้าพเจ้ากับเพื่อนสาว  เราทั้งสองมองหน้ากันเหมือนปลงตกเพราะต่างก็รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในห้องทำงานของผู้บังคับบัญชาชั้นต้น                หัวหน้าเดินมาสั่งงานข้าพเจ้าเพียงเล็กน้อยตามประสาคนที่กำลังจะจากกัน  หัวแป๊ะยิ้มมันยังยิ้มแฉ่งให้ข้าพเจ้าเหมือนเคย  ข้าพเจ้าก็เช่นกันยิ้มกลับมันเหมือนเคยเพราะดูแล้วหน้าตามันตลกดี  แล้วทั้งสองก็จากไปจนกว่าจะพบกันใหม่ในวันพรุ่งนี้                “นี่มันอะไรกันนักหนาวะเนี่ย!”  เพื่อนสาวข้าพเจ้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว                “ก็มันเป็นเรื่องปกตินี่  ยังไม่ชินอีกเหรอ?”  คำพูดข้าพเจ้าก็มีเสียงเช่นกัน                “อืมมมมม...”  เพื่อนสาวข้าพเจ้าพยักหน้าสองสามทีเหมือนยอมรับด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย                ข้าพเจ้ารีบทำงานที่ได้รับมอบหมายเพียงเล็กน้อยให้เสร็จโดยเร็ว  ก่อนจะออกไปสูดอากาศข้างนอกห้องทำงาน  อากาศแสนบริสุทธิ์ที่มนุษย์โลกทั่วไปเขาสูดกัน                ข้าพเจ้าได้ยินเสียงสะอื้นแว่วดังลอยลมมาจากทางมุมตึกจึงเดินไปตามเสียงนั่น  ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เสียงก็ยิ่งดังขึ้น ดังขึ้น ดังขึ้นเรื่อยๆ  ข้าพเจ้าพอจะเดาออกแล้วว่าเสียงที่ได้ยินมันเป็นเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของผู้หญิง  ฟังแล้วดูเศร้าหดหู่สุดบรรยายเหมือนความทุกข์ของหล่อนหลั่งทะลักออกมากับน้ำตา  เสียงสะอึกสะอื้นฟังแล้วเหมือนสายใจหล่อนกำลังจะขาด  ข้าพเจ้าค่อยๆย่องเข้าไปเพื่อจะดูเจ้าของเสียงร้องไห้  ภาพที่ปรากฏคือร่างผู้หญิงนั่งยองๆหันหน้าเข้ามุมตึก  กลิ่นเหม็นที่คุ้นเคยคลุ้งกระจายทั่วบริเวณ  แม้ข้าพเจ้าจะมองเห็นใบหน้าของหล่อนไม่ชัดนักแต่ผมเผ้าที่เปียกชโลมน้ำเมือกเสื้อผ้าที่เปื้อนน้ำลายเหนียวๆและปีกสีขาวที่งอกอยู่กลางหลังของหล่อนซึ่งมันกระตุกสั่นเป็นจังหวะรับกับเสียงสะอื้นไห้  เท่านี้ก็พอที่จะหยุดความรู้สึกข้าพเจ้าให้นิ่งและหันหลังกลับเดินจากหล่อนมา               

ข้าพเจ้าจิตใจห่อเหี่ยวเดินกลับห้องทำงาน  เสียงสาปส่งดังแว่วมาเป็นระยะๆ  “ไป! ออกไป!  ไอ้นักเขียนใหญ่”  เพลงกลับบ้านของพี่พจนาถ ดังผ่านเครื่องคอมพิวเตอร์ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบเล่นวนไปมาหลายชั่วโมงพร้อมๆ กับร่างนิ่งเฉยของข้าพเจ้า                                

 ................กลับบ้านหาเราตัวจริง                               

 “พ่อครับ  แม่ครับ  ผมอยากกลับบ้าน”                                                                                                                                                                                                  

ประชา  มวลชน                                                                                                                             

ต้นมีนาคม  2551                                                                                                                    

ข้าผู้น้อย  ฆ่าผู้ใหญ่  ก็ไร้ค่า

edit @ 26 Mar 2008 16:10:47 by ประชา มวลชน

edit @ 26 Mar 2008 16:12:54 by ประชา มวลชน

วันแรกของเวลาที่เหลืออยู่ 

...วันแรกของความตาย...               

ท่ามกลางภูเขาเรียงซ้อนกันอย่างไร้ระเบียบเป็นทิวยาวนับร้อยกิโลเมตรมนุษย์ก็ยังอุตส่าห์แสวงหาสามารถสร้างถนนเพื่อให้รถวิ่งฝ่าสุมทุมพุ่มไม้ไปได้  แม้นจะคดเคี้ยวสักหน่อยแต่นั่นก็ถือเป็นอีกรูปแบบของการเดินทาง  ในการเดินทางรูปแบบนี้ใช่ว่าผู้เดินทาง จะโชคดีเสมอไปคือถึงจุดหมายที่ตนต้องการ  เพราะบางคนต้องหยุดอยู่ที่นี่ทั้งแบบถาวรและชั่วคราวต่างกันตามกรณี  ก็อย่างที่รู้กันว่า มันไม่ใช่ทางราบเรียบทั่วไปถ้าหากต้องการจะข้ามมันไปจริงๆ ผู้คิดจะเดินทางก็ต้องใช้ความสามารถ - อดทน - พยายามให้มากกว่าปกติเป็นเรื่องธรรมดา               

วันนี้ผมได้เดินทางมากับผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกันเกือบเต็มคันรถ  ผมเองค่อนข้างมั่นใจว่าคงไม่มีผู้ใดหลงหรือบังเอิญขึ้นรถคันนี้มาอย่างไม่ตั้งใจเป็นแน่  เพราะทุกคนมีท่าทาง  สีหน้าและแววตามุ่งมั่นเหลือเกิน  เกินกว่าจะก้าวขึ้นมาอย่างไร้จุดหมาย  เมื่อรถคันที่เรานั่งมาจำเป็นต้องวิ่งฝ่าหุบเขาไปตามถนนแสนคดเคี้ยวเป็นระยะทางนับร้อยกิโลเมตร  ปัญหาของเราใช่จะมีเพียงด้านเดียวเมื่อท้องฟ้าเบื้องหน้าก่อนเคยเป็นสีครามมีเมฆปุยสีขาวลอยล่องตามแรงลม  กลับกลายเป็นมืดมิด  สีดำสนิทดังถูกละเลงป้ายสีจากเด็กไร้เดียงสา  อีกไม่นานสิ่งที่ทุกคนคาดคิดก็ตามมาเมื่อม่านน้ำสีขาวโรยตัวลงมาจากแผ่นฟ้าจรดกับผืนดินม่านน้ำปลิวไสวไปมาเมื่อต้องลม  “เม็ดฝน คงใช้ไม่ได้แน่กับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้  คงต้องใช้คำว่า  สายฝน ดูจะเหมาะกว่า” ผมคิดในใจ                  

รถปรับอากาศชั้นหนึ่ง ตอนนี้วิ่งได้ไม่ต่างไปจากรถไถนาเดินตามของชาวนาเท่าไรนัก  ระยะการมองเห็นไม่น่าจะเกินสาม เมตร  ภาพที่เกิดเบื้องหน้ามีเพียงดอกฝนบานอยู่บนพื้นถนนเต็มไปหมด               

“ผมคงขับต่อไปไม่ไหวแล้ว  มีใครพอจะขับได้บ้างไหมครับ?”                คนขับรถหันกลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือด  ตะโกนถามผู้โดยสารอยู่ด้านหลังรวมทั้งผมด้วย   เมื่อเขารู้ว่าปัญหาที่กำลังเผชิญมันเกินความสามารถของเขาจะฝ่าไปได้               

 “เฮ้ย ! อะไรวะมีที่ไหนจะให้ผู้โดยสารไปขับรถน่ะ”                ผู้หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมแต่งตัวดี  ตามร่างกายประดับประดาด้วยเครื่องเพชร- เครื่องทองเต็มตัวไปหมด  หล่อนร้องตะโกนกลับไปต่อว่าพนักงานขับรถ ด้วยอาการไม่พอใจ               

 “นะ-โม  ตะ-สะ- ภะ-คะ-วะ-โต........................สาธุ  สาธุ  สาธุ”                 หญิงชราพึมพำท่องบทสวดมนต์เป็นการใหญ่เพื่อหวนระลึกถึงคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเพียงหวังจะหลุดพ้นความทุกข์ไปอย่างสงบ  เผื่อว่าลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในโลกพระศรีอาริย์  เมื่อเห็นเหตุการณ์ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก               

“อุแว้..อุแว้..อุแว้...ใครจะขับก็ขับซะทีเถอะลูกฉันร้องใหญ่แล้ว...โอ๋  โอ๋  ไม่ร้องนะลูกนะแม่อยู่นี่แล้ว”                หญิงแม่ลูกอ่อนร้องบอกใครก็ได้สักคนหนึ่งในรถ  ให้ไปขับเพื่อว่าจะได้ไปต่อและยุติความวุ่นวายบนรถให้สงบลงเสียที                “พี่ ! พี่ ! พี่เคยขับรถแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ? พี่ขับได้หนิ  ไปช่วยเขาหน่อยสิ  นะ  นะ”                “อย่ามายุ่งน่า  โธ่...!! คนจะนอน  อากาศกำลังดีเชียว”                เสียงจากชายผู้เป็นสามีตวาดดังขึ้นเมื่อภรรยาที่นั่งมาด้วยปลุกให้เขาไปช่วยขับรถเพื่อจะได้เดินทางต่อ                บนรถขณะนี้เกิดความโกลาหลอย่างหนักต่างคนต่างพูดคุยกันถึงเรื่องคนขับรถ  บ้างก็พูดกันเรื่องหนทางข้างหน้า  บ้างก็โทษกันไปมาเรื่องขับรถทั้งเสียงเสวนาเสียงเด็กร้อง  เสียงสวดมนต์ทำเอาบรรยากาศในรถตอนนี้ไม่ต่างไปจากข้างนอกสักเท่าไรนัก               

“พี่ครับ !  พี่คงต้องทนขับต่อไปแล้วล่ะครับเพราะดูท่าทางคงจะไม่มีใครแล้ว”                ผมตะโกนบอกพนักงานขับรถด้วยว่าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน  จากมุมมองของเบาะนั่งท้ายสุด               

รถปรับอากาศชั้นหนึ่งถูกสตาร์ทเครื่องอีกครั้งเพื่อคืบคลานขึ้นเขาลูกต่อไป  รถวิ่งขึ้นเขาอย่างทุลักทุเลเพราะอาการคนขับ  อีกทั้งสภาพถนนและอากาศข้างนอกอันเลวร้าย   ความวุ่นวายในรถยังไม่จางหายไปแม้แต่น้อย  เสียงทุกเสียงยังดำเนินไปพร้อมๆ กับการเดินทาง  อีกชั่วอึดใจเดียวดูเหมือนว่ารถจะขึ้นมาถึงยอดเขาอีกลูกแล้วและพร้อมสำหรับขาลงกับโค้งปิ้งปลาไหล  รถวิ่งลงจากยอดเขาด้วยความเร็วเพราะน้ำหนักของรถและความลื่นของถนน  ทุกเสียงบนรถเงียบลงทุกคนต่างรู้สึกแปลกใจเมื่อการเคลื่อนที่ของรถเปลี่ยนไปจากเดิม  ก่อนเสียงกรีดร้องระงมจะดังขึ้นทั่วคันรถอีกครั้งเมื่อทุกคนเห็นว่ารถกำลังออกนอกเส้นทางวิ่งแล้วไถลไปตามไหล่เขาและทางเดินของสัตว์   จนหยุดการเคลื่อนที่ได้ด้วยความแข็งแรงของต้นสักใหญ่ใบหนามันคงยืนต้นมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบฝน  แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็สงบนิ่งลง                ………………………               

ผมได้มีโอกาสลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแม้จะไม่ใช่คนแรกแต่ก็ไม่ใช่คนสุดท้ายของรถเพราะเห็นหลายคนยังหลับอยู่  รถเราดูเหมือนมาจอดชานชาลาที่ไหนสักแห่งหนึ่ง  เป็นที่ไม่ค่อยจะคุ้นตานักผมมองไปรอบๆ ข้างมีเพียงที่พักผู้โดยสารหลังเดียวไร้แม้เงาต้นไม้สักต้นดังก่อนที่ตาผมจะปิดลงและลืมขึ้นมาอีกครั้ง  พวกเราเดินต่อแถวลงจากรถเพื่อไปยังที่พักผู้โดยสาร  ไอ้พวกทะเลาะกันก็ยังไม่เลิก  ชายฉกรรจ์เดินบ่นพึมพำด้วยเหตุว่าเสียเวลานอนโดยมีภรรยาเดินปลอบประโลมตามหลัง  เสียงคนคุยกันดังระงมเกี่ยวกับสถานที่แปลกตาที่นี่มีทางเส้นเดียวตัดผ่านและมองไม่เห็นว่าปลายทางไปสิ้นสุดเอาที่ใด  แต่ทุกคนต้องนิ่ง-  อึ้ง  สายตาจับจ้องไปยังที่เดียวกันและหยุดทุกเสียงให้สงบลงเมื่อรถที่เรานั่งมาวิ่งเคลื่อนตัวออกไปหลังจากจอดบังป้ายบอกปลายทางทั้งสองของถนน  โดยทางด้านซ้ายมือมีเมืองที่จะผ่านคือ  จาตุมหาราชิก - ดาวดึงส์ - ยามา - ดุสิต - นิมมานรดี  ไปสุดทางที่ปรนิมมิตวสวัตดี  ส่วนด้านขวามือเมืองที่จะผ่านคือ สัญชีวนรก - กาฬสุตตนรก - สังฆาฏนรก -โรรุวนรก - มหาโรรุวนรก -ตาปนรก - มหาตาปนรก  ไปสุดทางที่อเวจีมหานรก  บางคนได้อ่านป้ายถึงกับเข่าอ่อนล้มพับลงไปกองกับพื้น  บ้างร้องโวยวายเสียงดังเหมือนคนบ้า               

“ไม่ !  ไม่จริง !  เป็นไปไม่ได้  ฉันไม่เชื่อ”                 หลายคนร้องไห้เรียกหาพ่อ  แม่  พี่  น้อง  ญาติมิตร  คนรัก  ทั้งที่ตอนอยู่ด้วยกันไม่เคยจะดูแลสนใจหรือเอาใจใส่สักเท่าไรนัก  ความวุ่นวายยิ่งทวีคูณขึ้นกว่าเดิมเสียงร่ำไห้  โวยวาย  พูดคุย  และเสียงสวดมนต์ของหญิงชราดังขึ้นปะปนกันจนแยกไม่ออก  ส่วนผมยังยืนมองป้ายอยู่ที่เดิมเสียงเหล่านั้นดังอื้ออึงในหูของผมแต่มันก็ไม่ชัดเท่ากับเสียงลมหายใจเข้า – ออกอย่างแรงและเสียงกลืนน้ำลายหลายๆ อึกของผมเอง  จนบัดนี้ผมก็ยังคิดอะไรไม่ออกมันมืดไปเสียทุกด้าน  ยิ่งมองไปรอบๆ ทั่วทั้งบริเวณ  การทำงานของสมองยิ่งลดน้อยลงไปเรื่อยๆเมื่อต้องประสบกับเรื่องราวเช่นนี้และไม่มีโอกาสจะตั้งตัว  แต่แล้วทุกเสียงก็ต้องค่อยๆ เงียบลง  เงียบลงจนสนิทเมื่อมีเสียงตามสายประกาศดังขึ้น                “เงียบๆ ! จะร้องโวยวายเสียงดังกันไปทำไม  ในเมื่อทุกคนเกิดมาก็ต้องตายอยู่ที่ว่าใครจะช้าจะเร็วแค่นั้นเอง”                เสียงประกาศประโยคแรกจบลงเสียงร่ำไห้  คร่ำครวญอย่างโหยหวนยิ่งดังขึ้นกว่าเดิมเพราะทุกคนต่างแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่ตนกำลังเผชิญอยู่นี้คือความตายและที่นี่คือที่พักวิญญาณเพื่อรอแยกรถแยกทางของแต่ละกรรมนั่นเอง                “เนื่องจากรถที่จะใช้ไปส่งพวกท่านนั้น เกิดมีปัญหา  สภาพเครื่องไม่ค่อยสมบูรณ์นักไม่เหมาะกับการวิ่งระยะทางไกลๆ เพราะมีหลายคนต้องไปถึงปลายทางฝั่งขวา  จึงมีการรอซ่อมแซมตรวจสภาพเครื่องยนต์  ดังนั้นจึงจะให้ทุกคนกลับไปขึ้นรถคันเดิมโดยให้กลับไปยังโลกมนุษย์ได้หนึ่งวัน  ให้เลือกไปได้หนึ่งที่และขอสิ่งของได้หนึ่งอย่างเพราะทุกคนจะไม่มีอะไรติดตัวไปเลยนอกจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใช้ปิดบังร่างกายเท่านั้นโดยมีข้อแม้คือ  ห้ามบอกใครว่าตัวเองตายแล้วและได้มาที่นี่  สิ่งของที่ขอจะใช้ได้เพียงครั้งเดียวและจะเสื่อมสลายไปในวันนั้น  ขอให้ทุกคนไปลงชื่อตัวเอง  สถานที่และสิ่งของในสมุดที่วางอยู่บนโต๊ะด้านในแล้วรีบไปขึ้นรถโดยด่วน”                สิ้นเสียงประกาศทุกคนต่างหยุดนิ่งมองหน้ากันไปมาด้วยความมึนงงในเหตุการณ์ ทั้งสิ่งที่เห็นและสิ่งที่ได้ยิน  แต่ในเมื่อทุกอย่างมาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่มีอะไรต้องให้คิดและลังเลอีกต่อไป  ทุกคนต่างวิ่งกรูเข้าไปด้านในเพื่อไปยังโต๊ะลงชื่อ  ตอนนี้ไม่มีข้อมูลอะไรให้คิดในสมองมากกว่าโอกาสครั้งเดียวที่เราจะได้กลับไปยังโลกอีกครั้งหนึ่ง  การลงชื่อก็ดำเนินไปพร้อมๆ กับเสียงสะอื้นร่ำไห้  บรรยากาศความเศร้าหมองเข้าปกคลุมไปทั่วพื้นที่  ใบหน้าหลายคนอาบไหลไปด้วยน้ำตาและการเสวนาพูดคุยเรื่องสถานที่สุดท้ายในชีวิต 

...วันสุดท้ายของชีวิต...                

“พี่ครับ  พี่คิดจะไปไหนครับ ? ”                 ผมเอ่ยถามหญิงแม่ลูกอ่อนนัยน์ตาเศร้าที่ยืนกล่อมลูกอยู่ด้านหลังของผม                “พี่ตอบอย่างไม่อายเลยนะ  พี่จะไปบ้านเมียน้อยของสามีพี่น่ะพี่อยากให้ลูกและพ่อเขาได้พบหน้ากันอีกสักครั้งถึงแม้เขาอาจจะไม่ค่อยอยากเจอหน้าพี่เท่าไหร่นักก็ตาม  ส่วนสิ่งของ  พี่คงขอเป็นนมเด็กสักกระป๋อง  เพราะนมพี่มันขัดๆ ไม่ค่อยจะไหลกลัวว่าเดี๋ยวลูก ของพี่จะหิวน่ะ  เอ่...เอ๊  ไม่เป็นไรนะลูกนะอดทนอีกสักหน่อยเดี๋ยวก็ได้กลับบ้านเราแล้ว  ไม่เป็นไรนะลูกถึงแม้ว่าพ่อเขาจะไม่รักเราแต่ก็ยังมีแม่คนนี้ที่รักลูกนะจ๊ะ”                 หญิงแม่ลูกอ่อนตอบแล้วหันหน้าไปหยอกล้อ  หอมแก้ม  พูดคุยกับลูกทั้งที่เด็กเพิ่งคลอดได้ไม่กี่เดือน                “พี่  พี่จะกลับบ้านกับฉันไหม ? ฉันจะกลับไปหาพ่อกับแม่  พ่อกับแม่พี่ก็เสียแล้วไม่ใช่หรือ ? ญาติก็ไม่มี กลับบ้านกับฉันนะ”                 หญิงสาวชักชวนทั้งขอร้องชายฉกรรจ์ผู้เป็นสามีให้กลับบ้านกับตน                “พี่คิดว่าพี่คงไม่ได้ไปด้วยหรอก  เพราะพี่จะกลับบ้านไปขอบวชน่ะ  ยังไม่ได้บวชให้พ่อกับแม่เลยขอทำเพื่อพวกท่านสักครั้งเพราะมันคงเป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว”                 ผู้คนส่วนมากเกือบครึ่งค่อนคันรถล้วนต่างอยากจะกลับบ้านของตัวเองกันทั้งนั้นทุกคนล้วนแล้วแต่คิดถึงพ่อ  แม่   พี่  น้อง  คนรัก  ญาติมิตรสหาย  อยากกลับไปเจอหน้าอยากไปกราบเท้า อยากเข้าไปสวมกอดแล้วบอกรักพวกท่านหรือหลายอย่างที่ไม่เคยจะพูดเมื่อตอนมีเวลาได้อยู่ด้วยกัน    น่าเสียดาย ! ความคิดแบบนี้มันเพิ่งมาเกิดเอาตอนที่เหลือเวลาชีวิตเพียงหนึ่งวันเท่านั้น  แล้วเมื่อก่อนล่ะเคยมีเวลามากมายหลายวันในชีวิต  พวกเราต่างพากันคิดหาในสิ่งใด ? ใคร ? ที่ไหน ?  อะไร ? ทำไม ?                           

ผมเดินไปเข้าแถวรอลงชื่อโดยข้างหน้าของผมคือหญิงร่างท้วมที่เมื่อก่อนแกเคยใส่ทองเท่าโซ่คล้องคอหมาประดับประดาเต็มตัว  แต่ตอนนี้หมดสิ้นทุกอย่างไม่เหลือแม้แต่สลึงเดียวเหมือนกันกับคนอื่นๆ ผมเหลือบมองเห็นตอนที่แกลงชื่อผมแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่แกขอ  ไม่อยากเชื่อว่าความตายครั้งนี้ไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับแก  เพราะแกขอไปตลาดสดส่วนสิ่งของนั้นแกขอสมุดบัญชีรายชื่อลูกหนี้ของแก  ถ้าผมเดาไม่ผิดแกคงต้องการกลับไปทวงหนี้แน่นอน  แกทำเหมือนว่าแกจะเอาเงินทองกลับมาด้วยได้ซะอย่างนั้น  แล้วพอผมลงชื่อเสร็จผมหันไปเห็นหญิงชรานั่งสวดมนต์อยู่ด้านในที่พักผู้โดยสาร  และแกก็ยังไม่ได้มาลงชื่อ  ผมเดินตรงเข้าไปหาแกทันที                “ยายครับ  ยายยังไม่ได้ลงชื่อใช่ไหมครับ ? เดี๋ยวผมพายายไปนะครับ”                “เหอะ...เหอะ...เหอะ  จะให้ยายไปไหนล่ะพ่อหนุ่ม ?”                หญิงชราหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนอยากกลับโลกมนุษย์ของผม                 “ก็กลับไปโลกมนุษย์ไงล่ะครับยาย”                “ยายคงไม่กลับไปหรอก  ยายจะรออยู่ที่นี่แหละ  แล้วพ่อหนุ่มขอไปที่ไหนและขออะไรล่ะ?”                ผมนิ่งนึกถึงเหตุผลของคุณยายคนนี้  แกทำไมไม่ยอมกลับไปยังโลกมนุษย์  ?  แต่ก็ยังนึกไม่ออกสักทีเพราะเห็นใครๆ เขาก็กระเสือกกระสนดิ้นรนอยากกลับกันทั้งนั้น  ก่อนที่ผมจะตอบคุณยายถึงสถานที่และสิ่งที่ขอไว้                “ผมขอกลับไปยังชานชาลาที่ สิบห้าก่อนรถคันที่เรานั่งมามันจะถึงเวลาออกครับ    ส่วนสิ่งของนั้น  ผมขอตั๋วรถทัวร์ใบของผม  ที่ผมซื้อก่อนจะขึ้นรถครับ”                “ทำไมล่ะพ่อหนุ่ม  ? ไม่อยากกลับมาที่นี่หรือ ?”                “อืม...ผมยังมีอะไรอีกหลายอย่างต้องทำน่ะครับยาย”                “แล้วทำไมเมื่อตอนมีชีวิตอยู่บนโลกมนุษย์ไม่รีบทำซะล่ะ ?”                ผมนิ่งในคำถามของหญิงชราเพราะตอบคำถามไม่ได้และไม่มีอะไรจะตอบ“ถ้าอย่างนั้นยายก็ขอให้พ่อหนุ่มโชคดีแล้วกันนะ”                “ขอบคุณครับคุณยาย”                        ผมกล่าวขอบคุณพร้อมตัดบทลาคุณยายคนนั้นเพราะผมอาจจะไม่ได้กลับมาเจอแกอีกก็เป็นได้                “เดี๋ยวผมต้องไปขึ้นรถก่อนล่ะครับยาย  สวัสดีครับ”                ผมยกมือไหว้ลาคุณยายคนนั้นก่อนจะวิ่งไปขึ้นรถที่จอดรอกลับไปยังโลกมนุษย์อีกครั้ง  แค่อึดใจรถก็เคลื่อนที่วิ่งฝ่าหมอกควันหนาจนผมมองอะไรได้ไม่ค่อยถนัดนัก  บรรยากาศในรถต่างจากตอนเดินทางมาอย่างสิ้นเชิงไม่มีแม้เสียงใดๆบนรถให้ได้ยิน  หลอดไฟทุกดวงถูกดับให้มืดสนิทมีเพียงเสียงเครื่องยนต์กำลังทำงานอย่างหนักติดต่อมาหลายชั่วโมงและเสียงยางรถยนต์รีดน้ำฝนบนถนนจนเกิดละอองลอยขึ้นมาในอากาศ    ในขณะเดียวกันบนรถผมก็เริ่มสัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและค่อยๆ อ่อนลงของตัวเองเท่านั้น  บรรยากาศดูวังเวงน่ากลัวแต่ตอนนี้สิ่งเดียวที่ผมต้องคิดและทำคือการนำตั๋วรถไปคืนให้คนขายเพื่อให้มันไม่มีจุดเริ่มต้นในเรื่องนี้  แต่ทุกคนบนรถต่างสงบนิ่งดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเหมือนกับว่าพวกเขาปลงตกในเรื่องที่เกิดขึ้นเสียแล้ว                “มีอีกหลายอย่างต้องทำ  มีอีกหลายอย่างต้องทำ  มีอีกหลายอย่างต้องทำ”                เสียงประโยคซ้ำๆ แว่วดังกึกก้องในหูและวนเวียนในหัวของผมอยู่ตลอดเวลา

“คุณคะ  คุณ  คุณคะ”                ผมลืมตาขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงเหมือนมีคนขานเรียกอยู่เบื้องหน้า  พร้อมแสงสว่างบนรถถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง                “ครับผม  มีอะไรหรือเปล่าครับ?”                “อ๋อ  ไม่มีอะไรหรอกค่ะ  ขอโทษนะคะที่ต้องรบกวนเวลาพักผ่อนสักครู่  คือดิฉันขอดูตั๋วหน่อยนะคะ”                หญิงสาวในชุดฟร์อมสีฟ้ากล่าวด้วยถ้อยคำสุภาพและอ่อนหวาน  แต่ไม่ค่อยจะถูกใจผมสักเท่าไรในสิ่งที่เธอเอ่ยขอมา                “ผมคงให้คุณไม่ได้หรอกครับ  ในเมื่อผมก็เพิ่งขอเขามาเหมือนกันและผมก็มีความจำเป็นอย่างมากที่ต้องใช้มัน”                ผมตอบหญิงสาวด้วยถ้อยคำหนักแน่นเพราะตั๋วนั่นมันคือสิ่งเดียวที่อาจจะช่วยชีวิตของผมเอาไว้ได้  ยิ่งผมนึกถึงใครหลายๆ, คนเหล่านั้นเขากำลังเฝ้ารอการกลับไปของผมอยู่  มันยิ่งทำให้ผมต้องรีบปฏิเสธเธอออกไปด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะเป็นมิตรสักเท่าไรนักและไม่มีอะไรต้องทบทวนเลยแม้แต่นิดเดียว                “ดิฉันรู้ค่ะ  ว่าคุณมีความจำเป็นต้องใช้มัน  และคุณก็ต้องใช้มันเดี๋ยวนี้ด้วยค่ะ”                หญิงสาวยังยืนยันอย่างหนักแน่นเช่นกัน, เธอจะเอาตั๋วจากผมให้ได้“ไม่  ไม่  ผมจะใช้มันก็ต่อเมื่อผมได้กลับไปถึงชานชาลาที่สิบห้าเท่านั้น”                “ชานชาลาที่ สิบห้าที่ไหนคะคุณ ?”                หญิงสาวถามถึงสถานที่  ที่ผมต้องการจะไป                “ก็ชานชาลาเมื่อตอนเช้าก่อนรถคันเนี่ยจะออกมา  ไงล่ะครับ”                ผมบอกถึงสถานที่เดียวกันกับที่ผมเขียนขอลงในสมุดเมื่อตอนก่อนมายังโลกมนุษย์อีกครั้งหลังความตาย                “คุณคะ  ถ้าคุณไม่ยอมให้ดิฉันตรวจตั๋วล่ะก็  ทางเราก็คงต้องขออภัยและขอความกรุณาให้คุณลงจากรถตรงป้ายทางแยกด้านหน้าแล้ว ล่ะค่ะ”                “คุณจะบ้าหรือไง ! ก็ผมเขียนขอให้กลับไปที่นั่นพวกคุณจะให้ผมลงตรงนี้ได้ยังไงกัน  แล้วคนอื่นๆ อีกล่ะ”               

ผมเริ่มใช้เสียงดังขึ้นในการสนทนาโต้ตอบกับหญิงสาว“ขอโทษนะคะ  เราออกมาจากกรุงเทพฯเกือบสิบชั่วโมงแล้ว  ระยะทางก็ร่วมแปดร้อยกิโลจะให้เรากลับไปส่งคุณคนเดียวคงไมได้หรอกค่ะ”หญิงสาวอธิบายอย่างมีเหตุผล  ด้วยน้ำเสียงอดกลั้นจากข้างในการสนทนาของผมกับหญิงสาวเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เพราะดูเหมือนต่างฝ่ายก็ต่างไม่ยอมกันจนกลายเป็นจุดสนใจของคนบนรถขึ้นมาทันที  ทุกคนต่างหันมามองพวกผมเป็นตาเดียวกันพร้อมเสียงซุบซิบอื้ออึงตามมาด้วย  ผมเริ่มกวาดสายตามองผู้คนบนรถ  ใช่, ก็พวกเขาหนิที่มากับผมเมื่อตอนเช้า  บรรยากาศดูเปลี่ยนไปมากหลังความตาย  สถานการณ์โดยรวมทั้งหมดดูเป็นปกติดี  ก่อนที่ผมจะนิ่งคิดอะไรบางอย่างสักครู่และล้วงกระเป๋าหยิบตั๋วออกมาแล้วค่อยๆ ยื่นให้หญิงสาวที่ยืนรออยู่ด้านหน้า  เธอฉีกตั๋วเสร็จพร้อมยื่นต้นขั้วเป็นราคาข้าวหนึ่งมื้อคืนให้  ผมรับมันมากำไว้ในมืออย่างแน่นและค่อยๆ เบือนหน้าออกไปมองด้านนอกหน้าต่าง  ผมเห็นหยดน้ำเล็กๆ เกาะตามแผ่นกระจกถูกลมพัดแตกฝอยเป็นทางยาว  ถัดออกไปเป็นต้นไม้ ใหญ่น้อยสูงต่ำสลับกันโดยเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติพวกมันกำลังวิ่งสนทางกับรถปรับอากาศคันใหญ่ ผมกอดตัวเองแน่นและถอนหายใจทางปากอย่างแรงด้วยความโล่งอก....                                                                                                                                  

ประชา  มวลชน                                                                                                                             

10   มีนาคม  2550 

edit @ 27 Feb 2008 09:35:51 by ประชา มวลชน

ฆาตกรหน้าใหม่                

หญิงสาววัยยี่สิบผิวขาว  หน้าตาดี  นอนหงายหน้าในพุ่มพงรกชัฏข้างทาง  เสื้อขาวถูกฉีกขาดหลุดลุ่ย  กระดุมบนเสื้อไม่เหลือสักเม็ด  กระโปรงนักศึกษาถูกถลกขึ้นกองบนหน้าท้อง  ท่อนล่างเปล่าเปลือย  ลำคอเขียวช้ำ  ดวงตาคู่นั้นของเธอยังเหลือกถลนค้างอยู่  อย่างน้อยก็ตั้งแต่เมื่อคืน  สภาพร่างไร้วิญาณของหญิงสาวหลังถูกรุมทึ้งจากพวกเดรัจฉาน  สมุด หนังสือทิ้งระเกะระกะอยู่ข้างกัน  เหตุการณ์เกิดขึ้นท่ามกลางความมืดไร้ผู้คนสนใจและสิ้นสุดลงตรงนั้น  กินเวลาเกือบค่อนคืน  เธอไม่มีสิทธิ์จะฟ้องร้องใคร  ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้บอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในคืนสุดท้ายของชีวิต  “น้ำหวาน”  คือหญิงสาวเคราะห์ร้ายคนนั้น               

นี่นับเป็นคดีแรกของหมวดชาญนายร้อยหมาดๆ และเพิ่งขอย้ายมาประจำ สน.ที่บ้านเกิด  คดีความถูกสืบสวนอย่างเข้มข้นหมวดชาญลงพื้นที่ไม่เว้นแต่ละวัน  ทั้งในและนอกเวลาราชการ  แต่ก็ดูเหมือนขุมเข็มในมหาสมุทรไม่ค่อยจะมีอะไรคืบหน้ามากนัก  ร้านเหล้าแถวชานเมืองตั้งอยู่ไม่ห่างจากที่เกิดเหตุคือแหล่งข้อมูลของหมวดชาญไปนั่งเสาะหาข่าวเป็นประจำ  เขาดูเครียดกับคดีนี้มาก  มากจนบ้างวันถึงกับต้องเมามายไม่ได้สติ  จ่าบุญผู้ติดตามต้องแบกขึ้นรถไปส่งที่บ้านหลังการออกหาเบาะแส  อยู่บ่อยครั้ง  “ไม่รู้ ! ไม่เห็น ! ไม่ทราบ !”  คือข้อมูลจากปากพยานแวดล้อม                ........................................................               

วันนี้ก็เหมือนเคย- หมวดชาญกับจ่าบุญมานั่งที่ร้านเดิมตั้งแต่บ่ายแก่ๆ เหล้าหมดไปหลายขวด  - “เฮ้ย ! มึงเจ๋งวะ !”  เสียงเสวนาดังมาจากวัยรุ่นกลุ่มข้างๆ ทั้งมือตบโต๊ะเสียงดังอย่างสะใจ    “มึงก็รู้นี่หว่า  ว่าพ่อกูเป็นใคร”  ประโยคโอ้อวดตามมา  เพราะฤทธิ์เหล้าเสียงคุยเริ่มดังโหวกเหวกขึ้นเรื่อยๆ  “มองหน้าทำไมวะ ?”  มีเสียงถามมาทางหมวดชาญจากหนึ่งในกลุ่มวัยรุ่น  ยังไม่ทันที่หมวดชาญจะผละจากเก้าอี้ไปตามเสียงนั่น  จ่าบุญก็ดึงแขนเขาไว้เสียก่อน  “มึงคิดว่าเป็นตำรวจแล้วกูจะกลัวมึงเหรอวะ ?”  เสียงตะโกนสวนตอบท่าทีของหมวดชาญ  แล้วกลุ่มวัยรุ่นก็หนีจากไปด้วยรถกระบะ ไฟหลากสีวูบวาบเปิดเพลงเสียงดังวิ่งเข้าไปทางในเมือง  “พวกมันเป็นใครจ่า ?”  หมวดชาญถามจ่าบุญ  ท่าทางเอาเรื่องก่อนยกซดเหล้าหมดแก้ว  “เอ่อ  เอ่อ ไอ้คนขับรถเป็นหัวโจกในกลุ่มมันชื่อเดชครับ  เป็นลูกชายของ ส.ส.เพิ่ม  และนั่นก็พวกเพื่อนๆ มันครับ”  จ่าบุญอ้ำอึ้งก่อนตอบเสียงแผ่ว  สีหน้าเป็นกังวล  “แล้วมันมาที่นี่กันบ่อยมั้ย ?”  หมวดชาญถามต่อ  “ผมเห็นบ่อยครั้งอยู่เหมือนกันครับ  มันมากินเหล้ากันที่นี่แล้วมันก็พากันไปเที่ยวในเมืองต่อ  คนแถวนี้ไม่มีใครชอบขี้หน้าพวกมันหรอกครับ  แต่ก็อย่างว่า...  อย่าบอกนะครับว่าหมวดสงสัยว่า....”  จ่าบุญทิ้งประโยคไว้แค่นั้น  สีหน้าเป็นกังวลยิ่งกว่าเดิม  ทุกวันก่อนเข้านอนหรือแม้กระทั่งหลับไปเสียงหญิงสาวร่ำไห้คร่ำครวญยังคงดังแว่วอยู่ข้างหูหมวดชาญทุกๆ คืน  เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของชีวิตแหวกพงหญ้าและความมืดออกมา  เสียงโอดครวญทุรนทุรายอย่างเจ็บปวด  เสียงหญิงสาวร้องเรียกให้คนช่วยค่อยๆ แผ่วเบาลงและหมดไป  พร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเธอ  มันดังขึ้นทุกคราวเมื่อยามที่เขาหลับตาลง  มันเหมือนภาพหลอนคอยตามติดตัวเขาไปทุกหนทุกแห่ง.............................................

“ลุงภารครับ ! ไอ้เดชกับพวกเพื่อนๆ มันมากินเหล้าที่นี่กันบ่อยหรือครับ ?”  หมวดชาญถามเจ้าของร้าน -  “เอ่อ.. เอ่อ..” ลุงภารเหมือนใบ้กิน  “ทำไมครับ ! ทำไมต้องกลัวมันขนาดนั้นด้วย ?”  หมวดชาญรบเร้า “ผมว่าอย่ายุ่งกับพวกมันเลยครับหมวด  หมวดยังหนุ่ม  ยังมีอนาคต”  ลุงภารแนะนำในฐานะผู้อยู่มาก่อน  และพอจะเห็นอะไรมาบ้าง“อ๋อ...  เพราะคนที่ตายไม่ใช่ลูกไม่ใช่หลานลุงแค่นั้นเหรอครับ ?  หรือต้องรอให้ลูกสาว-หลานสาวลุงถูกกระทำอย่างนั้นซะก่อน ลุงถึงจะยอมพูด”  หมวดชาญเริ่มฉุนเฉียว  กระแทกเสียงใส่ลุงภาร“เอ่อ....”  ลุงภารนิ่งอยู่แค่อึดใจ  “ครับ ! พวกมันมากินที่นี่เป็นประจำ  แต่พอเกิดเหตุนั่น  พวกมันก็เงียบๆไป  และกลับมาอีกทีก็ตอนที่หมวดเห็นนั้นแหละครับ”  ลุงภารสีหน้าหดหู่เมื่อเอ่ยถึงเหตุการณ์สลดใจ  “แสดงว่าพวกมันก็เข้าข่ายน่าสงสัย”  หมวดชาญพูดให้ความมั่นใจกับตัวเองวันนี้ดูท่าทางหมวดชาญแปลกไปกว่าทุกวัน  เขานั่งสั่งน้ำเปล่าตั้งแต่เที่ยงจนตะวันลับลาลงเหลี่ยมโลก  ความมืดกล้ำกรายยังไม่สนิทแผ่นฟ้า  คนของการรอก็มาถึง  รถกระบะหรูเปิดเพลงเสียงดังคันคุ้นตา  วิ่งมาจอดหน้าร้านฝุ่นคลุ้งกระจายด้วยแรงเบรก  ยังไม่ทันที่คนขับจะเปิดประตูหมวดชาญก็พุ่งตรงปรี่เข้าไปหา  “ผมสงสัยว่าพวกคุณจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีข่มขืนและฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา  ขอให้พวกคุณตามผมไปให้ปากคำที่โรงพักเดี๋ยวนี้”  - “ฮ่า ! ฮ้า ! ฮ่า ! ฮ้า ! ฮ่า !”  สิ้นเสียงหมวดชาญแสดงการจับกุม  เสียงหัวเราะเย้ยหยันก็ดังตามมา  “หมายจับล่ะหมวด  มีมั้ย?!”  คำถามยียวนดังออกมาจากในรถ  “ถ้าไม่มีก็อย่าสะเออะ  มาสั่งกู !”  ลูกชายส.ส.  ทำหน้ากวนมือ  กวนตีน  ยักคิ้วทิ้งทว�